خداحافظی با این نوشتار، پایان راه نیست؛ بلکه مکثی است میان دو سکوت. امید که این کلمات، آینه‌ای بوده‌اند برای اندیشیدن. اگر روزی اثری هنری ظهور کند که وزنی برای گفتن داشته باشد و صدایی برای شنیده شدن، بی‌درنگ بازخواهیم گشت. تا آن زمان، در انتظارِ واژه‌هایِ بی‌همتا. 🖋️ (هنگامی که به آستانه ی خدا رسیدم برای میهنم ترقی و تعالی سریع و برای جهان آرامش خواستار خواهم شد و استغاثه خواهم کرد که سرزمین ایران همواره از شر دشمنان و بد خواهان مصون بماند .به نقل از سپهبد امان الله جهانبانی .) همه جاي ايران سراي من است. چو نيك و بدش از براي من است