زندگینامه: هوگو چاوز (۱۹۵۴- ۲۰۱۳)
همشهری آنلاین - فرارو : هوگو رافائل چاوز فریاس در سال ۱۹۹۸ به عنوان رییس جمهوری ونزوئلا انتخاب و در ۲ فوریه ۱۹۹۹ رسما تصدی این مقام را عهده دار شد.
چاوز دارای پیشینیه نظامی بود و طی دوران خدمت خود در ارتش ونزوئلا یک نیروی انقلابی درون سازمان ارتش ونزوئلا ایجاد کرد و در سال ۱۹۹۲ کودتایی نافرجام جهت سرنگونی کارلوس اندرس پرس رییس جمهوری وقت ونزوئلا ترتیب داد.
چاوز پس از کودتا دستگیر شد. او پس از سپری کردن دو سال در زندان از سوی رافائل کالدرا رییس جمهوری وقت ونزوئلا مورد عفو قرار گرفت. از این زمان به بعد او از نظامی گری فاصله گرفت و وارد عرصه سیاسی شد.
چاوز با استفاده از تبحر خویش در امر سخنوری و شخصیت کاریزماتیکی که به محبوبیت وی میان مردم میافزود، به عنوان یک رهبر چپ گرا و یک سیمون بولیوار امروزی - قهرمان استقلال آمریکای لاتین از استعمار اسپانیا- در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۸ شرکت کرد و به عنوان رییس جمهوری ونزوئلا از سوی مردم این کشور برگزیده شد.
هوگو چاوز پس از در اختیار گرفتن مقام ریاست جمهوری دست به اصلاحات گستردهای – موسوم به انقلاب بولیواری- در شئون سیاسی، واقتصادی ونزوئلا زد. این اصلاحات مبنای قضاوت طرفداران و مخالفان چاوز درباره سیاستهای وی طی دوران ریاست جمهوریاش شد.
طرفداران چاوز، وی را رهبری مردم گرا و قهرمان فقرا میدانند، در مقابل منتقدان وی، چاوز را مردی مخالف سیاستهای اقتصادی توصیف میکنند. چاوز بویژه در مقام یکی از منتقدان سیاستهای آمریکا و اروپا در آمریکای جنوبی ظاهر شده و تمام هم وغم خویش را متوجه اتحاد و همبستگی میان کشورهای آمریکای لاتین و جهان سوم کرده است. او یکی از طرفداران پر وپا قرص فیدل کاسترو رهبر کوبا است و از تصمیمات اقتصادی و سیاسی وی حمایت میکند. جورج دبلیو بوش رییس جمهوری آمریکا اما از جمله شخصیتهای سیاسی است که همواره از سوی هوگو چاوز شدیدا مورد انتقاد قرار گرفته است.
هوگو چاوز اما در دور اول ریاست جمهوری خود بر ونزوئلا دوران پر تلاطمی را سپری کرد. چاوز در سال ۲۰۰۲ از یک کودتا و اقدام به آدم ربایی جان سالم به در برد و توانست خود را در مقام رییس جمهوری حفظ کند. او همواره ایلات متحده آمریکا را به طرح ریزی و اقدام به برپایی این کودتا متهم کرده است. در اوخر سال ۲۰۰۵ نیز حامیان هوگو چاوز در پی یک پیروزی قاطع بر مخالفان، اکثر کرسیهای مجلس ملی ونزوئلا را از آن خود کردند.
هوگو چاوز پس از پیروزی در انتخابات ۳ دسامبر ۲۰۰۶ برای شش سال دیگر به ریاست جمهوری ونزوئلا برگزیده شد.
- سومین پیروزی چاوز
سرانجام هوگو رافائل چاوز فریاس پس یک دوره ۲ ساله مبارزه با بیماری سرطان، ۶ مارس سال ۲۰۱۳ درگذشت. وی در مجموع ۱۴ سال ریاست جمهوری ونزوئلا را بر عهده داشت.
آنان که در این پندارند و میخواهند ایرانمان را پاره پاره کنند، بدانند ایران نه تنها کوچکتر نمیگردد که به وارونه خود را خواهد گسترد. نیروی شگرف و نهانی، مِهر به این خاک را در ما دمیده است.بر خاکِ این سرزمین کورش و داریوش و سورناها،ابومسلمها، مرداویجها و بابکها زیسته اند.کیستند بدمنشانِ خودباختهای که یکپارچگیِ این سرزمین را دوست نمیدارند؟کیستند بیگانهپرستانی که مِهر به این خاکِ سپند از دلهاشان رخت بربسته است؟ کیستند این سایهها که بر خاکِ پای ایرانستیزان بوسه میزنند؟. ایران یوزی ست که به پسِ هزار ها همچنان برنا و تواناست.سراغِ یوز اگر میآیید با مِهر بیایید تا مِهر ببینید، تا دریده نگردید! ایران،بادِ آرامی ست که توفان در نهان دارد! خودگستری، سرنوشتِ ایران است!در پرتو عشق و جانفشانی بیدریغ، این وبلاگ، جلوهای است از ارادت و پاسداشت تاریخ سترگ ارتش ایران و سرزمینهای دیگر؛ جایی که جان و دل نویسنده و مدیر آن، وقف ثبت و بازخوانی فصلی از حماسهها و رشادتهای مردان و زنانی است که در راه حفظ عزت و استقلال این مرز و بوم، از هیچ فداکاری فروگذار نکردهاند.در درجه نخست، گردآوری مصاحبههای پراکنده و گرانبهای ارتشیان از منابع مختلف، گامی است در جهت حفظ اصالت و روایتهای ناب این قهرمانان گمنام، تا صدای آنان در گذر زمان به فراموشی سپرده نشود. در درجه دوم، پرداختن به تاریخچهی ارتش ایران، با نگاهی ژرف و موشکافانه، در اولویت این تلاش قرار دارد؛ چرا که شناخت ریشهها و سیر تحول این نیروی عظیم، کلید فهمی ژرفتر از هویت ملی و امنیت کشور است. و در صورت فراهم آمدن فرصت و منابع کافی، بررسی ارتش سایر کشورها نیز در دستور کار قرار گرفته است؛ اما همواره منافع ملی ایران، چراغ راه و محور اصلی این پژوهشها خواهد بود.این وبلاگ، نه تنها محملی برای گردآوری اطلاعات است، بلکه عرصهای است برای هماندیشی و ارتقای دانش تاریخی و نظامی، و از این رو، از همه علاقهمندان و پژوهشگران گرامی دعوت میشود تا نظرات و پیشنهادات ارزشمند خود را جهت ارتقای هرچه بیشتر این مجموعه، با ما در میان گذارند.باشد که این تلاش، گامی باشد در مسیر پاسداشت فرهنگ و تاریخ ایران عزیز، و یادآور آن باشد که عشق به وطن، همواره سرچشمهای است برای جانفشانیها و ایثارهایی که تاریخ به خود دیده است.