در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ (۵ ژوئن ۱۹۶۷) اسرائیل دست به جنگی پیشگیرانه علیه مصر، سوریه و اردن زد. "جنگ شش روزه" آن چنان عراق را شگفت زده کرد که نتوانست در جنگ شرکت کند، هر چند ارتش سوم زرهی اش در اردن در نزدیکی کرانه غربی مستقر بود. گذشته از پیروزی سریع و قاطع اسرائیل بر ارتش ناتوان اردن و دیگر ارتش های عربی و سوریه، خطر کردها ارتش عراق را در شمال کشور زمین گیر کرده بود. بغداد که روحیه اش در جنگ کوه هندرین تضعیف شده بود، نمی خواست با دور کردن ارتش خود از کردستان امنیت ملی اش را بیش از پیش به خطر اندازد. کمی پیش از آغاز جنگ شش روزه، ((یک مأمور اسرائیلی... با ملا مصطفی دیدار کرده بود تا در صورت امکان، برخی از اقدامات کردی [یعنی یورش] آنها به ارتش عراق برای زمین گیر کردن ارتش عراق در کردستان سازماندهی کند.)) هر چند کردها در خرداد ۱۳۴۶ (ژوئن ۱۹۶۷) به نیروهای عراقی حمله نکردند، اما هماهنگی نظامی کُردها و اسرائیلی ها بار دیگر بر بدگمانی بخشهایی از ساواک و ارتش ایران نسبت به نفوذ روز افزون اسرائیل در کردستان عراق دامن زد. این هماهنگی استراتژیک میان کردها و تل آویو نشان دهنده توانایی بارزانی در دورزدن ساواک و همکاری با هر یک از دولت های منطقه علیه سایر کشورها از جمله ایران بود
از کتاب:شاه و شطرنج قدرت در خاورمیانه